Skip to content

Kliniczna próba terapii zastępczej estrogenem po udarze niedokrwiennym czesc 4

2 tygodnie ago

513 words

Krzywe czasu do wystąpienia dla każdej grupy leczenia obliczono za pomocą metody Kaplana-Meiera36 i porównano za pomocą testu log-rank.37 Szacunki ryzyka względnego, z 95-procentowymi przedziałami ufności, uzyskano z modeli proporcjonalnego hazardu Coxa. .38 Wykorzystaliśmy inny model proporcjonalnego hazardu Coxa do oszacowania względnego ryzyka dla kobiet w obu grupach terapeutycznych, których średnia zgodność ze schematem badania wynosiła co najmniej 80 procent (analiza potraktowana jako analiza). Wyniki
Spośród 5296 kobiet, u których stwierdzono zdarzenia naczyniowo-mózgowe spełniające kryteria kwalifikacji, 2772 okazało się niezdolnych do włączenia do badania (652 nie było w stanie wyrazić świadomej zgody, 632 miało poważne współistniejące schorzenia, 512 przyjmowało już estrogeny, 326 w przeszłości chorował na raka piersi, 191 nie mówiło po angielsku, 171 żyło poza krajem, 133 było przedmenopauzalnym, 108 miało raka endometrium w przeszłości, 38 miało inne przeciwwskazania do leczenia estrogenami, a 9 było włączonych do innego badania). Spośród 2524 kwalifikujących się kobiet, 1843 odmówiło udziału, a 17 nie mogło zostać losowo przydzielonych do grupy terapeutycznej w ciągu 90 dni po zdarzeniu kwalifikującym. Końcowa grupa obejmowała 664 kobiety (26 procent kobiet kwalifikujących się); 337 zostało przydzielonych do grupy estradiolu, a 327 do grupy placebo.
Tabela 1. Tabela 1. Podstawowe cechy kobiet. Średni wiek zakwalifikowanych kobiet wynosił 71 lat (zakres od 46 do 91 lat). Osiemdziesiąt cztery procent zgłosiło swoją rasę jako nie-latynoska biała, 40% było obecnie w związku małżeńskim, a mediana poziomu wykształcenia była ukończona w 12. klasie. Zdarzeniem kwalifikującym był udar 75 procent kobiet. Nie stwierdzono istotnych różnic pod względem cech demograficznych lub klinicznych w zależności od grupy leczonej (tabela 1).
Wszystkie kobiety, które przeżyły i nie doznały udaru w okresie badania, zostały wycofane z badania w okresie zamknięcia (od maja 1999 r. Do listopada 1999 r.). Średni czas obserwacji (. SD) wynosił 33 . 17 miesięcy. Pod koniec badania kobiety, które nie osiągnęły punktu końcowego, obserwowano przez co najmniej 12 miesięcy (średnio 38 . 15). Stan podstawowy potwierdzono dla wszystkich kobiet po zakończeniu badania. Dziewięć kobiet (sześć w grupie estradiolu i trzy w grupie placebo) odmówiło wizyty wyjazdowej. W trakcie badania lek badawczy przerwano u 116 kobiet w grupie otrzymującej estradiol (34 procent) i 79 kobiet w grupie placebo (24 procent). Wśród kobiet, które przerwały badany lek, cztery z grupy estradiolu (1 procent) i siedem z grupy placebo (2 procent) zgłosiły stosowanie estrogenu o otwartym charakterze. Ogólnie rzecz biorąc, średnia zgodność z badanym lekiem (w tym przestrzeganie przez kobiety, które przerwały leczenie) wynosiła 70 procent (66 procent w grupie otrzymującej estradiol i 74 procent w grupie placebo); Zgodność kobiet, które nie przerwały badania, wynosiła 90 procent w obu grupach terapeutycznych.
Wyniki testów
Podstawowe wyniki
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki według leczenia. Rysunek 1. Rysunek 1. Krzywe Kaplana-Meiera dla czasu do pierwotnego rezultatu (śmierć lub udar niezakończony). P = 0,69 w teście log-rank dla porównania między grupami.
Rysunek 2
[hasła pokrewne: psychozy endogenne, odma podskórna, samokrytycyzm ]
[podobne: tuberkulina, olx rawa mazowiecka, kwas paraaminosalicylowy ]

0 thoughts on “Kliniczna próba terapii zastępczej estrogenem po udarze niedokrwiennym czesc 4”