Skip to content

Kontrowersje DNA rekombinowanego: Memoir – nauka, polityka i interes publiczny; 1974-1981

4 tygodnie ago

549 words

Technologia rekombinacji DNA rozpoczęła się na początku lat 70. XX wieku i całkowicie zmieniła świat biologii i medycyny. W istocie, ta technologia pozwoliła połączyć fragmenty materiału genetycznego z zasadniczo dowolnego organizmu, stosując proste reakcje enzymatyczne w probówkach i propagować powstały rekombinowany DNA w żywych organizmach, takich jak Escherichia coli i komórki ssaków. Technologia rekombinacji DNA jest wykorzystywana praktycznie w każdym obszarze biologii i trudno sobie wyobrazić eksplozję informacji biologicznych, która nastąpiła w ciągu ostatnich 30 lat bez niej. Wśród wielu praktycznych zalet technologii rekombinacji DNA jest wytwarzanie na dużą skalę białek o wartości terapeutycznej, opracowywanie testów diagnostycznych dla ludzkiego wirusa niedoboru odporności, sekwencjonowanie ludzkiego genomu, stosowanie testów DNA w próbach kryminalnych, tworzenie genetycznie zmodyfikowanych roślin i bieżące wysiłki w zakresie terapii genowej. Technologia rekombinacji DNA zapoczątkowała również zmianę w biologii z dyscypliny akademickiej na wielki przemysł. Początki epoki zrekombinowanego DNA były naznaczone gorącym kontrowersją związaną z bezpieczeństwem i moralnością generowania żywych organizmów za pomocą kombinacji materiału genetycznego zupełnie niepodobnego do tych, które występują w przyrodzie. National Institutes of Health (NIH) odegrał centralną rolę jako sędzia w tym kontrowersji, tworząc Komitet Doradczy ds. Programów Rekombinacji DNA (RAC) i formułując wyraźne wytyczne do przeprowadzania eksperymentów. Donald Fredrickson był dyrektorem NIH w tym okresie, a jego cenny pamiętnik zapewnia wyjątkową perspektywę wydarzeń.
Jak opisano w rozdziale 1, początkowi praktycy technik rekombinacji DNA i inni wiodący biolodzy molekularni zaproponowali i wdrożyli moratorium na niektóre eksperymenty w celu oceny hipotetycznych zagrożeń związanych z technologią. To dobrowolne i bezprecedensowe moratorium przekształciło się w dobrowolne wytyczne dotyczące przeprowadzania eksperymentów z rekombinowanym DNA i prośbę o zaangażowanie NIH w oficjalną funkcję. Większość pozostałej części książki opisuje szczegółowo, w jaki sposób NIH sformułował pierwotne wytyczne i jak te wytyczne były rozluźnione w miarę upływu czasu, gdy hipotetyczne zagrożenia stały się coraz bardziej odległymi możliwościami.
Chociaż książka jest w dużej mierze szczegółowym opisem wydarzeń, Fredrickson rozwiązuje kluczowe problemy. Czy NIH powinien wydać wytyczne dotyczące postępowania z rekombinowanym DNA, czy też powinna to czy inna agencja federalna ustanawiać przepisy, które podlegałyby prawu federalnemu. Kto powinien tworzyć RAC i wydawać wyroki: naukowcy, którzy byli zaznajomieni z technologią, prawnikami i politykami lub świeckimi publiczności. Czy wytyczne powinny być federalne, czy też lokalne społeczności powinny mieć możliwość tworzenia własnych (zazwyczaj bardziej restrykcyjnych) wersji. W jaki sposób nowa wiedza o ryzyku i korzyściach z technologii powinna zostać przełożona na zmodyfikowane wytyczne i regulacje. W jaki sposób można rozszerzyć stosowne wytyczne na przemysł prywatny i inne kraje i jak można egzekwować takie wytyczne. Opinie Fredrickson na te tematy są oczywiste, ale niestety są one nieco pochowane i rozproszone w szczegółowej narracji.
Książkę zamykają dwa krótkie rozdziały opisujące ewolucję RAC, aby poradzić sobie z nowymi, palącymi problemami, takimi jak terapia genowa i poruszenie bardziej ogólnego związku między odkrywaniem naukowym a udziałem społeczeństwa
[podobne: psychozy endogenne, tymoleptyki, homilopatia ]
[patrz też: odma podskórna, padaczka pourazowa, zespół czołowy ]