Skip to content

Zapobieganie drugim pierwotnym nowotworom z izotretynoiną w raku płaskonabłonkowym głowy i szyi czesc 4

3 tygodnie ago

510 words

Chociaż nie były znaczące, istniały dwie różnice między grupami w kluczowych czynnikach prognostycznych – miejscu i stadium. Pacjenci przydzieleni do grupy placebo częściej niż osoby przypisane do izotretynoiny mieli raka jamy ustnej, a osoby przypisane do izotretynoiny były bardziej narażone na chorobę gardła lub zaawansowanego stadium choroby. Tabela 2. Tabela 2. Częstość występowania pierwotnego niepowodzenia leczenia, według badania. Wzorce niepowodzenia leczenia przedstawiono w Tabeli 2 (mediana czasu obserwacji dla wszystkich pacjentów, 32 miesiące od daty randomizacji). Chociaż grupy nie różniły się znacząco pod względem odsetka pacjentów z progresją choroby (miejscowej, regionalnej lub odległej), różniły się one znacznie pod względem liczby drugich guzów pierwotnych (P = 0,005) (Tabela 2).
Tabela 3. Tabela 3. Charakterystyka pacjentów z drugim pierwotnym nowotworem. Charakterystykę 14 pacjentów z drugim pierwotnym rakiem przedstawiono w Tabeli 3. Obaj pacjenci z grupą izotretynoiny mieli tylko jeden sekundowy guz pierwotny, podczas gdy czterech pacjentów z grupą placebo miało wiele drugich guzów. Jeden biorca placebo (pacjent 2 w Tabeli 3) miał drugiego pierwotnego raka w trzech miejscach i ciężką dysplazję w dwóch innych miejscach. Trzynastu z 14 pacjentów (93 procent) miało drugą pierwotną chorobę w obrębie głowy i szyi, przełyku lub płuc; w 8 z 14 (57 procent) choroba wystąpiła w innym miejscu lub miejscach w głowie lub szyi. Pozostały pacjent (pacjent otrzymujący placebo, pacjent 10) miał ostrą białaczkę szpikową. Mediana i średnie czasy dla rozwoju drugiego guza pierwotnego wynosiły odpowiednio 18 i 20 miesięcy (wszystkie 14 pacjentów).
Toksyczność i zgodność
Tabela 4. Tabela 4. Częstość występowania toksycznych efektów, według grupy analitycznej. Trzech pacjentów (jeden w grupie izotretynoiny i dwóch w grupie placebo) nigdy nie otrzymało terapii, a zatem zostali wyłączeni z analizy toksyczności. Dwóch z trzech pacjentów z naruszeniem protokołu zostało poddanych leczeniu i włączonych do tych analiz. Skutki toksyczne u 99 pacjentów uwzględnionych w analizach to: suchość skóry, zapalenie przegrody, hipertriglicerydemia i zapalenie spojówek; pierwsze trzy z tych efektów były znacznie częstsze w grupie izotretynoiny (tabela 4). Efekty toksyczne w grupie izotretynoiny były przeważnie łagodne lub umiarkowane; jednakże, ciężka suchość skóry, zapalenie przegrody, hipertriglicerydemia i zapalenie spojówek, z których wszystkie wymagały zmniejszenia dawki lub czasowego przerwania leczenia, wystąpiły odpowiednio u 12, 2, 6 i 8% biorców izotretynoiny.
Szesnastu z 49 pacjentów z grupy izotretynoiny (33 procent) nie ukończyło 12-miesięcznego cyklu leczenia z powodu toksyczności leku (9 pacjentów lub 18 procent) lub niezgodności (7 pacjentów lub 14 procent). Trzech z 51 pacjentów w grupie placebo (6 procent) przerwało leczenie z powodu efektów toksycznych.
Względne zagrożenia dla czterech punktów końcowych
Analiza proporcjonalnych hazardów Coxa oceniała wpływ leczenia na przeżycie i trzy kategorie wskaźników niepowodzenia leczenia: bezwzględne przeżycie do progresji guza, bezwzględne przeżycie do rozwoju drugiego guza pierwotnego i przeżycie wolne od choroby aż do progresji guza lub do progresji guza. wystąpienie drugiego guza pierwotnego.
Różnice w odsetku przeżycia między grupą izotretynoiny a grupą placebo nie były znaczące
[przypisy: padaczka pourazowa, tuberkulina, zespół neurasteniczny ]

0 thoughts on “Zapobieganie drugim pierwotnym nowotworom z izotretynoiną w raku płaskonabłonkowym głowy i szyi czesc 4”